வெற்றி பேசும் வரை
உழைப்பு மட்டும் பேசும்

மௌனமாக கைகளை
பிடித்த முறை
நூறு சொற்களை விட
ஆழமாகவே பதியும்

பிறரின் ஒளிக்கே
பொறாமை கொள்பவன்
நிழலுக்குள்ளே முடங்கி வாழ்கிறான்

விரல்கள் இணையும்
அந்த நேரம்
காற்று கூட
பதட்டம் அடைகிறது

முதலில் நம்பிக்கை
பின்னர் முயற்சி
கடைசியில் வெற்றி
இது தான் நம்முடைய திரிசூலம்

இரு இதயங்கள்
அமைதியாய் பேசும்போது
வார்த்தைகள் தேவையில்லை

தொடர்ந்து விழுந்தாலும்
எழும் போது
தோல்வி பயந்துவிடும்

மனதை
அணைத்துச் செல்லும் பார்வை
நூறு சொற்கள் பேசும்
காதலுக்கும் மேலாக இருக்கும்

நீ வாழும் வாழ்க்கை
உன் கதையை எழுதும்
அதை அழகாக
எழுதிக் காட்டுவதே
உன்னுடைய வேலை

இதயம் சுமக்கும்
நினைவுகளைச் சொல்ல
வார்த்தைகள் போதாது
மௌனம் கூட காதலாகி விடும்